Zolang ze zich kan herinneren, beweegt Emma Van Dyk zich op een andere manier door het leven dan de meeste mensen. Ze werd geboren met ADOA, een genetische aandoening die haar centrale gezichtsvermogen beïnvloedt en die zelfs met een bril niet volledig kan worden gecorrigeerd. Daardoor wordt ze wettelijk als blind beschouwd.
Toch heeft Van Dyk zich nooit laten beperken door deze diagnose. Ze bouwde een carrière op waarin de zorg voor anderen centraal staat. Deze persoonlijke ervaringen past ze nu toe in haar rol als verpleegkundige bij het London Health Sciences Centre (LHSC) in Ontario, Canada.
Na haar afstuderen aan de Western University in 2024 trad Van Dyk toe tot het Nursing Resource Team van het Victoria Hospital. Vanuit deze functie werkt ze op verschillende afdelingen om personeelsbehoeften te ondersteunen. Tijdens haar studie en haar professionele carrière hebben hulpmiddelen zoals schermvergrotingssoftware en materiaal in een groot lettertype haar geholpen bij het doornemen van studiemateriaal, het bijhouden van dossiers en het verlenen van patiëntenzorg.
In haar dagelijkse werk heeft Van Dyk praktische manieren ontwikkeld waarmee ze veilig en effectief kan werken.
“Ik houd medicijnflesjes dichter bij mijn gezicht zodat ik ze kan lezen, en ik zet het bed van de patiënt hoger wanneer ik de patiënt onderzoek.”
Hoewel deze aanpassingen haar helpen bij haar werk, kunnen ze ook ongewenste aandacht trekken. Van Dyk zegt dat mensen vaak haar vergrote computerscherm opmerken of de manier waarop ze voorover leunt tijdens het bijwerken van dossiers. Dat leidt soms tot vragen of opmerkingen.
“Ik krijg vaak vragen over mijn vergrote scherm,” zegt ze. “Mensen vragen soms of ik een bril nodig heb.”
Een inclusieve werkplek waarin ruimte is voor de unieke behoeften van het hele team, is belangrijk voor een omgeving waarin iedereen kan groeien en bijdragen. Voor Van Dyk dragen open gesprekken bij aan meer begrip, terwijl terloopse opmerkingen of aannames ervoor zorgen dat ze zich buitengesloten voelt.
Ze moedigt mensen daarom aan om vragen te stellen en oprechte interesse te tonen om meer te weten te komen.
Tegelijkertijd is Van Dyk ervan overtuigd dat haar ervaringen haar hebben geholpen om met nog meer compassie voor haar patiënten te zorgen. Leven met een verminderd gezichtsvermogen heeft haar geleerd geen aannames te doen over andere mensen en flexibel te blijven in hoe ze elke patiënt en situatie benadert.
Het verhaal van Van Dyk laat zien hoe toegankelijkheid en passende aanpassingen mensen kunnen helpen om hun vaardigheden volledig in te zetten op de werkvloer.
“Bij LHSC bevorderen we doelbewust de toegankelijkheid en pakken we belemmeringen aan door middel van concrete maatregelen.Zo zorgen we ervoor dat elk lid van Team LHSC de kans krijgt om bij te dragen, erbij te horen en zich te ontplooien”, zegt Julia Marchesan, vicepresident People and Employee Experience, IPAC en Health Disciplines. “Naarmate we vooruitgang boeken met dit werk, versterken we een cultuur waarin iedereen zijn of haar perspectief, levenservaring en talent kan inbrengen bij het leveren en ondersteunen van warme, uitzonderlijke zorg.”
Dit artikel is een vertaalde en bewerkte versie van het interview dat op 10 januari 2026 verscheen op de website van het London Health Sciences Centre.
Meer lezen over Emma?
Emma werd al eerder geïnterviewd door haar universiteit: Nursing student sees career path more clearly.
Ook haar moeder, Michelle van Dyk, werd al eens geïnterviewd: Celebrating Parenthood with Michelle Van Dyk.
